Από το θέατρο του Ναπολέοντα στο καμπαρέ του Gustave Eiffel
Από το θέατρο του Ναπολέοντα στο καμπαρέ του Γκυστάβ Άιφελ
Ένα θέατρο χτισμένο για τον Πρώτο Ύπατο
Το 1802, ο Πρώτος Ύπατος Ναπολέων Βοναπάρτης ανέθεσε την κατασκευή ενός θεάτρου στην rue des Fossés-Saint-Victor, στη Λατινική Συνοικία· άνοιξε τις πύλες του τον επόμενο χρόνο και, μέχρι τη δεκαετία του 1830, προσέλκυε προσωπικότητες όπως ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ και ο Αλέξανδρος Δουμάς.
Κάηκε και ξαναχτίστηκε από τον Γκυστάβ Άιφελ
Το αρχικό θέατρο κάηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου το 1870 και παρέμεινε σε ερείπια για δεκαεπτά χρόνια. Ο Gustave Eiffel ανακατασκεύασε την αίθουσα μεταξύ 1887 και 1889, πριν από τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού εκείνης της χρονιάς, και το μετονομασμένο Paradis Latin άνοιξε ξανά τις πύλες του στις 20 Ιανουαρίου 1889, με τη τραγουδίστρια Yvette Guilbert στο πρόγραμμα.
Μια αποθήκη, και μετά πάλι ένα καμπαρέ
Το καμπαρέ έκλεισε γύρω στο 1900 και το κτίριο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα ως αποθήκη και μικρό εργοστάσιο. Όταν ο κατασκευαστής Ζαν Κρίγκελ αγόρασε το οικόπεδο το 1973 για να χτίσει διαμερίσματα, βρήκε τον αρχικό σιδερένιο σκελετό του Eiffel να στέκει ακόμη κάτω από μεταγενέστερες προσθήκες και αποκατέστησε αντ' αυτού το θέατρο των 720 θέσεων, ανοίγοντάς το ξανά ως καμπαρέ στις 14 Νοεμβρίου 1977.
L'Oiseau Paradis, στην ίδια σκηνή σήμερα
Το τρέχον μουσικό θέαμα, L'Oiseau Paradis, παρουσιάζεται από τον Μάιο του 2019, σε σκηνοθεσία και χορογραφία του Kamel Ouali, με ένα μοντέρνο French Cancan που δημιουργήθηκε ειδικά για την παράσταση από τη χορογράφο Marie-Laure Philippon. Περίπου τριάντα καλλιτέχνες κινούνται σε δεκαπέντε περίπου σκηνικά, με σκηνικά του Alain Lagarde και κοστούμια του γαλλικού οίκου υψηλής ραπτικής On Aura Tout Vu.
Inès Delacroix — Μεγάλωσα κοντά στο Πάνθεον, λίγους δρόμους από την rue du Cardinal-Lemoine, και ακόμα πηγαίνω φίλους που επισκέπτονται την πόλη σε μια επιθεώρηση στην Αριστερή Όχθη, όποτε κάποιος από αυτούς μένει για περισσότερο από ένα σαββατοκύριακο.